Fiqhe Moqaran

Fiqhe Moqaran

Legitimate defense in the position of self-aggression from the perspective of Islamic Jurisprudence and Iranian Law

Document Type : Research Paper

Authors
1 Assistant Professor at Hakim Sabzevari University
2 Level 4 at Khorasan Seminary
Abstract
The rule to defend the life, property and honor of a person who has been endangered by its owner (a person who causes damage to his property or attacks his honor or committed suicide or self-mutilation) in Shia and Sunni jurisprudence has not been clearly defined and no explicit ruling can be found for it in Sharia and law. However, since the importance of this issue is at a very high level, the verses and traditions passed down from the innocents have been examined and the result of this analysis has been written down as follows. It is obligatory upon anyone who becomes aware of a violation of his or her triple ammunition and has the ability to defend himself and does not threaten the defending person or a third party. Because life, wealth, and honor are among the issues that the holy Sharia has paid great attention to and respected. Secondly the generalities and applications of the relevant evidences (from the verses and hadiths) are included, and also by examining the opinions of Sunni jurists in various books, the evidences and opinions regarding the defense of the self, honor and property are examined and separated by the sayings of the religions. Shafi'i, Hanafi, Maliki and Hanbali have been examined and analyzed in detail, and in summary, most of the Sunni jurists believe in the obligation of defense and have pointed to evidence from verses, hadiths, and authentic documents for their statements. The present article, in a descriptive-analytical way, by examining the evidences of legitimate defense, tries to infer whether, according to jurisprudence and legal texts, the evidences of legitimate defense include the case of a person who has taken action against his life, property, and honor or not.
Keywords

قرآن کریم.
ابن­‌بابویه، محمد بن علی (1386ق). علل الشرائع. نجف: مکتبة امیرالمؤمنین.
همو (1413ق). من لایحضره الفقیه. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
ابن­‌حنبل، احمد بن محمد (بی­‌تا). مسند الإمام احمد بن حنبل. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
ابن­‌عابدین، محمدامین بن عمر (1386ق). رد المحتار علی الدر المختار. قاهره: مطبعة مصطفی البابی الحلبی.
ابن­‌قدامه، عبدالله بن احمد (1421ق). المغنی. بیروت: دارالکتب العلمیه.
همو، (1403ق). حاشیة المقنع. بیروت: بی­‌نا.
ابن­‌منظور، محمد بن مکرم (1414ق). لسان العرب. بیروت: دارالفکر؛ دارصادر.
ابن­‌نجار فتوحی، محمد بن احمد (1418ق). شرح الکوکب المنیره. ریاض: مکتبه العبیکان.
ابوداود سجستانی، سلیمان بن اشعث (بی­‌تا). سنن ابی­‌داود. بیروت: المکتبة العصریة.
ابوعامر، محمد زکی (1992م). قانون العقوبات، القسم العام. بیروت: الدار الجامعیه.
انصاری، زکریا بن محمد (2022م). تحفة الطلاب. بیروت: دارالکتب العلمیه.
انصاری، مرتضی بن محمدامین (1411ق). کتاب المکاسب. قم: دارالذخائر.
برازش، علیرضا (1394ش). تفسیراهل­‌بیت. تهران: امیرکبیر.
بهوتی، منصور بن یونس (1418ق). کشاف القناع عن متن الإقناع. بیروت: دارالکتب العلمیه.
حجاوی، موسی بن احمد (بی­‌تا). الإقناع فی فقه الإمام احمد بن حنبل. بیروت: دارالمعرفه.
حر عاملی، محمد بن حسن (1414ق). تفصیل وسائل الشیعة الی تحصیل مسائل الشریعة. قم: مؤسسه آل البیت.
حسنی رنجبر، محمدرضا (1380ش). جرم ترک فعل و جرم فعل ناشی از ترک فعل در حقوق جزای ایران و فرانسه (پایان نامه کارشناسی ارشد). تهران: دانشگاه امام صادق.
حصکفی، محمد بن علی (1423ق). الدر المختار شرح تنویر الأبصار و جامع البحار. بیروت: دارالکتب العلمیه.
حلی، حسن بن یوسف (1412ق). منتهى المطلب فی تحقیق المذهب. مشهد: مجمع البحوث الإسلامیة.
خرشی، محمد بن عبدالله (بی­‌تا). شرح مختصر خلیل. بیروت: دارالفکر.
خطیب شربینی، محمد بن احمد (1415ق). مغنی المحتاج الی معرفة معانی الفاظ المنهاج. بیروت: دارالکتب العلمیه.
خمینی، سید روح­‌الله (بی­‌تا). تحریر الوسیله. قم: دارالعلم.
دسوقی، محمد بن احمد (بی­‌تا). حاشیة الدسوقی علی الشرح الکبیر. بیروت: دار‌الفکر.
رملی، محمد بن احمد (1404ق). نهایة المحتاج الی شرح المنهاج. بیروت: دارالفکر.
زراعت، عباس (1393ش). شرح قانون مجازات اسلامی. تهران: شمشاد.
سبزواری نژاد، حجت (1392ش). حقوق جزای عمومی. تهران: جنگل؛ جاودانه.
شاطبی، ابراهیم بن موسی (1417ق). الموافقات. مدینه: دار ابن­‌عفان.
شهید ثانی، زین‌­الدین بن علی (1413ق). مسالک الأفهام الی تنقیح شرائع الإسلام. قم: مؤسسة المعارف الإسلامیة.
صانعی، پرویز (1373ش). حقوق جزای عمومی. تهران: گنج دانش.
طوسی، محمد بن حسن (1365ش). تهذیب الأحکام. تهران: دارالکتب الإسلامیه.
همو (1387ق). المبسوط فی فقه الإمامیة. تهران: المکتبة المرتضویة لإحیاء الآثار الجعفریة.
طیب، سید عبدالحسین (بی‌تا). اطیب البیان فی تفسیر القرآن. تهران: اسلام.
عوده، عبدالقادر (1426ق). التشریع الجنائی الإسلامی مقارناً بالقانون الوضعی. بیروت: دارالکتب العلمیه.
غزالی، محمد بن محمد (1375ش). احیاء علوم الدین. تهران‌: علمی و فرهنگی‌.
فاضل مقداد (سیوری حلی)، مقداد بن عبدالله (1425ق). کنز العرفان فی فقه القرآن. قم: مرتضوی.
کرمی، محمدمهدی، و پورمند، محمد (1395ش). مبانی فقهی اقتصاد اسلامی. تهران: سمت.
کلینی، محمد بن یعقوب (1407ق). الکافی. تهران: دارالکتب الإسلامیه.
مجلسی، محمدباقر بن محمدتقی (1410ق). بحار الأنوار. بیروت: مؤسسة الوفاء.
محقق حلی، جعفر بن حسن (1408ق). شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام. قم: اسماعیلیان.
همو (1409ق). شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام. تهران: استقلال.
محقق داماد، سید مصطفی (1406ق). قواعد فقه. تهران: مرکز نشر علوم اسلامی.
مرداوی، علی بن سلیمان (1419ق). الإنصاف فی معرفة الراجح من الخلاف. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
مغزی نجف­‌آبادی، الهام، و نظری توکلی، سعید (1396ش). تبیین عقلانی و عقلایی امر به معروف و نهی از منکر. کاوشی نو در فقه، 24(4)، 101-124. doi: 10.22081/jf.2017.65669
منتظری، حسینعلی (1381ش). احکام پزشکی. تهران: سایه.
موسوی بجنوردی، سید محمدحسن (بی­‌تا). القواعد الفقهیة. قم: الهادی.
نجفی، محمدحسن (1404ق). جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
نجفی، هادی (1423ق). هدی المتقین الی شریعة سید المرسلین. نجف: مؤسسه کاشف الغطاء.
نوری، حسین بن محمدتقی (1408ق). مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل. بیروت: مؤسسه آل البیت.
نووی، یحیی بن شرف (بی­‌تا). المجموع شرح المهذب. بیروت: دارالفکر.
وزارة الأوقاف و الشؤون الإسلامیة (1427ق). الموسوعة الفقهیة الکویتیة. کویت: دارالسلاسل.
هاشمى شاهرودى، سید محمود (1426ق). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت. قم: مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل‌بیت.